Transfer fiyatlandırmasında emsallere uygunluk ilkesi nedir?

Emsallere uygunluk ilkesi, ilişkili kişilerle yapılan işlemlerde uygulanan fiyat veya bedelin, aralarında böyle bir ilişki bulunmayan kişiler arasında aynı veya benzer koşullarda oluşacak fiyata uygun olması gerektiğini ifade eder. Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinde tanımlanmıştır.

İlke, bağımsız taraflar arasındaki piyasa davranışını referans alır. Grup içi bir satış, dışarıdaki üçüncü kişilere yapılan satışla aynı koşullarda fiyatlandırılmalıdır. Fiyat emsalinden saparsa, aradaki fark örtülü kazanç dağıtımı sayılır.

Emsale uygunluğun tespitinde kanunda beş yöntem sayılmıştır. Geleneksel işlem yöntemleri; karşılaştırılabilir fiyat yöntemi, maliyet artı yöntemi ve yeniden satış fiyatı yöntemidir. İşlemsel kâr yöntemleri ise kâr bölüşüm yöntemi ile işleme dayalı net kâr marjı yöntemidir. Bu yöntemlerden hiçbiri uygun değilse mükellef kendi belirleyeceği bir yöntemi kullanabilir.